My Experience as an ESC Volunteer in Berlin

My Experience as an ESC Volunteer in Berlin

By Marilena Theodoridou

 When I decided to come to Berlin to take part in the European Solidarity Corps, I already had a personal goal in mind. I did not want my experience to end when the volunteering programme ended. I wanted to get to know life in Germany, to grow through this experience and, after completing my volunteering year, to try to stay in Berlin and find a job in the educational field. Since I studied Special Education in Greece, I especially hoped to continue my professional journey in a school environment.

My volunteering year was an experience that truly awakened me and made me discover many new things about myself. For the first time, I had to rely so much on my own abilities. I learned to be more responsible, more patient and more confident in dealing with difficulties independently. There were moments when the language, the different culture and everyday life in a foreign country made things challenging. However, every difficulty made me feel a little stronger and more capable of handling things on my own.

I would describe this year as a journey outside my comfort zone that ultimately helped me bloom. It took me away from everything familiar and brought me face to face with new situations, new people and different ways of living. Through this experience, I realised that personal growth often begins exactly where our sense of security ends. 

One of the most beautiful parts of my experience was living with people from different countries. It was a unique experience to see people with different languages, cultures and habits living together and creating a community. It was almost magical to realise that, although we were so different, we were also so similar. We had the same worries, the same everyday struggles and the same effort to adapt to a new country, a different culture and a language that was not our mother tongue.

It was also very important for me to have people around me who truly understood what I was going through. People who knew what it felt like to start from the beginning in a foreign country. The people who were initially just my flatmates slowly became my friends, and some of them eventually became like family. These are relationships and memories that I know I will carry with me forever.

Another very important part of my year was, of course, my work at the school. As a volunteer, I genuinely loved what I was doing. My everyday contact with the children, being part of school life and having the opportunity to create and develop my own project were experiences that gave me a strong sense of purpose. I felt that my studies in Special Education could have a real meaning through my everyday work with the children.

I also received so much kindness, love and support from the people around me. This gave me the confidence to believe more in myself and in what I am capable of. My volunteering experience was not only an opportunity to give something to others; it was also an opportunity to grow myself.

Although it was a difficult year, full of challenges, uncertainty and moments that pushed me far outside my comfort zone, I can honestly say today that it was the best year of my life. It was the year that changed me as a person and, at the same time, changed the direction of my life. It taught me more about myself, helped me discover strengths I did not know I had and made me understand more clearly what I want for my future.

When I look back, I do not remember only the difficulties. I remember the people, the children, the friendships, the moments when we laughed together, the small everyday victories and all those little moments that made Berlin feel like home.

For me, this year was not simply a volunteering programme. It was the beginning of a new life. I came to Berlin with the desire to try something new, and I finished my volunteering year knowing that I wanted to stay, continue working in the educational field and build my future here.

And perhaps this is the most important thing this experience gave me: it did not only show me a different way of living. It showed me who I want to be within that life.

I would like to thank you PRAXIS and ijgd for this unique experience. !

Theodoridou Eleni Maria

Η εμπειρία μου ως εθελόντρια του ESC στο Βερολίνο

Όταν αποφάσισα να έρθω στο Βερολίνο για να συμμετάσχω στο Ευρωπαϊκό Σώμα Αλληλεγγύης (ESC), είχα ήδη θέσει έναν προσωπικό στόχο. Δεν ήθελα η εμπειρία μου να τελειώσει με τη λήξη του προγράμματος εθελοντισμού. Επιθυμούσα να γνωρίσω τη ζωή στη Γερμανία, να εξελιχθώ μέσα από αυτή την εμπειρία και, μετά την ολοκλήρωση του έτους εθελοντισμού, να προσπαθήσω να παραμείνω στο Βερολίνο και να βρω εργασία στον τομέα της εκπαίδευσης. Καθώς είχα σπουδάσει Ειδική Αγωγή στην Ελλάδα, ήλπιζα ιδιαίτερα να συνεχίσω την επαγγελματική μου πορεία σε σχολικό περιβάλλον.

Το έτος εθελοντισμού ήταν μια εμπειρία που πραγματικά με αφύπνισε και με έκανε να ανακαλύψω πολλά νέα στοιχεία για τον εαυτό μου. Για πρώτη φορά, χρειάστηκε να βασιστώ τόσο πολύ στις δικές μου δυνάμεις. Έμαθα να είμαι πιο υπεύθυνη, πιο υπομονετική και να έχω μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση στην αντιμετώπιση δυσκολιών με ανεξαρτησία. Υπήρξαν στιγμές που η γλώσσα, η διαφορετική κουλτούρα και η καθημερινότητα σε μια ξένη χώρα έκαναν τα πράγματα δύσκολα. Ωστόσο, κάθε δυσκολία με έκανε να νιώθω λίγο πιο δυνατή και πιο ικανή να διαχειρίζομαι καταστάσεις μόνη μου.

Θα χαρακτήριζα αυτή τη χρονιά ως ένα ταξίδι έξω από τη ζώνη άνεσής μου, το οποίο τελικά με βοήθησε να ανθίσω. Με απομάκρυνε από ό,τι μου ήταν οικείο και με έφερε αντιμέτωπη με νέες καταστάσεις, νέους ανθρώπους και διαφορετικούς τρόπους ζωής. Μέσα από αυτή την εμπειρία, συνειδητοποίησα ότι η προσωπική εξέλιξη ξεκινά συχνά ακριβώς εκεί που τελειώνει το αίσθημα ασφάλειάς μας.

Ένα από τα πιο όμορφα κομμάτια της εμπειρίας μου ήταν η συγκατοίκηση με ανθρώπους από διάφορες χώρες. Ήταν μια μοναδική εμπειρία να βλέπω ανθρώπους με διαφορετικές γλώσσες, κουλτούρες και συνήθειες να ζουν μαζί και να δημιουργούν μια κοινότητα. Ήταν σχεδόν μαγικό να συνειδητοποιώ ότι, παρόλο που ήμασταν τόσο διαφορετικοί, ήμασταν και τόσο όμοιοι. Μοιραζόμασταν τις ίδιες ανησυχίες, τις ίδιες καθημερινές προκλήσεις και την ίδια προσπάθεια προσαρμογής σε μια νέα χώρα, μια διαφορετική κουλτούρα και μια γλώσσα που δεν ήταν η μητρική μας.

Ήταν επίσης πολύ σημαντικό για μένα να έχω γύρω μου ανθρώπους που κατανοούσαν πραγματικά τι βίωνα. Ανθρώπους που γνώριζαν πώς είναι να ξεκινάς από την αρχή σε μια ξένη χώρα. Εκείνοι που αρχικά ήταν απλώς οι συγκατοικοί μου, σταδιακά έγιναν φίλοι μου, και κάποιοι από αυτούς κατέληξαν να είναι σαν οικογένεια για μένα. Πρόκειται για σχέσεις και αναμνήσεις που ξέρω ότι θα κρατήσω για πάντα μέσα μου. Ένα άλλο πολύ σημαντικό κομμάτι της χρονιάς μου ήταν, φυσικά, η δουλειά μου στο σχολείο. Ως εθελόντρια, αγαπούσα πραγματικά αυτό που έκανα. Η καθημερινή επαφή με τα παιδιά, η συμμετοχή στη σχολική ζωή και η ευκαιρία να δημιουργήσω και να αναπτύξω το δικό μου πρότζεκτ ήταν εμπειρίες που μου έδωσαν ένα ισχυρό αίσθημα σκοπού. Ένιωθα ότι οι σπουδές μου στην Ειδική Αγωγή μπορούσαν να αποκτήσουν πραγματικό νόημα μέσα από την καθημερινή μου εργασία με τα παιδιά.

Εισέπραξα επίσης τόση καλοσύνη, αγάπη και υποστήριξη από τους ανθρώπους γύρω μου. Αυτό μου έδωσε την αυτοπεποίθηση να πιστέψω περισσότερο στον εαυτό μου και στις δυνατότητές μου. Η εμπειρία του εθελοντισμού δεν ήταν μόνο μια ευκαιρία να προσφέρω κάτι στους άλλους, αλλά και μια ευκαιρία να εξελιχθώ προσωπικά.

Αν και ήταν μια δύσκολη χρονιά, γεμάτη προκλήσεις, αβεβαιότητα και στιγμές που με έβγαλαν εντελώς από τη ζώνη άνεσής μου, μπορώ ειλικρινά να πω σήμερα ότι ήταν η καλύτερη χρονιά της ζωής μου. Ήταν η χρονιά που με άλλαξε ως άνθρωπο και, ταυτόχρονα, άλλαξε την πορεία της ζωής μου. Με δίδαξε περισσότερα για τον εαυτό μου, με βοήθησε να ανακαλύψω δυνάμεις που δεν ήξερα ότι διέθετα και με έκανε να κατανοήσω πιο ξεκάθαρα τι θέλω για το μέλλον μου.

Όταν κοιτάζω πίσω, δεν θυμάμαι μόνο τις δυσκολίες. Θυμάμαι τους ανθρώπους, τα παιδιά, τις φιλίες, τις στιγμές που γελούσαμε μαζί, τις μικρές καθημερινές νίκες και όλες εκείνες τις μικρές στιγμές που έκαναν το Βερολίνο να μοιάζει με σπίτι.

Για μένα, αυτή η χρονιά δεν ήταν απλώς ένα πρόγραμμα εθελοντισμού. Ήταν η αρχή μιας νέας ζωής. Ήρθα στο Βερολίνο με την επιθυμία να δοκιμάσω κάτι καινούργιο και ολοκλήρωσα τη χρονιά εθελοντισμού γνωρίζοντας ότι ήθελα να μείνω, να συνεχίσω να εργάζομαι στον τομέα της εκπαίδευσης και να χτίσω το μέλλον μου εδώ.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο σημαντικό πράγμα που μου χάρισε αυτή η εμπειρία: δεν μου έδειξε μόνο έναν διαφορετικό τρόπο ζωής. Μου έδειξε ποια θέλω να είμαι μέσα σε αυτή τη ζωή.

Θα ήθελα να ευχαριστήσω την ΠΡΑΞΙΣ και την ijgd για την μοναδική αυτή εμπειρία .